Υπάρχουν δύο στιγμές της ύπαρξης για τις οποίες δύσκολα μιλάμε: η σύλληψη και ο θάνατος.

Σε ένα λύκειο εισάγεται πιλοτικά η Επιθανάτια Αγωγή. Αυτό που ξεκινά ως μάθημα για το τέλος της ζωής, σύντομα ξεπερνά τα όρια της σχολικής αίθουσας και αγγίζει όσα οι άνθρωποι συχνά δυσκολεύονται να εκφράσουν. Η απώ­λεια και

το πένθος, η μνήμη κι η πίστη, η δωρεά οργάνων

και το ψηφιακό αποτύπωμα γίνονται αφορμές

να έρθουν στο φως προσω­πικές ιστορίες, φόβοι, ενοχές, σιωπές. Μαζί τους αναδύονται ερωτήματα για τη ζωή, τις σχέσεις, την ευθύνη και όσα αφήνουμε πίσω μας.

Καθώς το μάθημα προχωρά και η κοινωνία αντιδρά, αποκαλύπτεται πόσο δύσκολο είναι να μιλήσουμε για τον θάνατο – και πόσο βαθιά αναγκαίο είναι

να το τολμήσουμε. Γιατί ίσως, μαθαίνοντας να μιλάμε για το τέλος, μαθαίνουμε τελικά να κοιτάζουμε τη ζωή διαφορετικά.